از زمین تا بخدا دوستت میدارم

آه در عزلت خود هم سخن زنجیرم

به کجا میکشدم قافله ی تقدیرم

مانده ام در خود و این قافله ی عمر دراز

خود ندانم که چه ام بسته ره تدبیرم

صبر کردم که به زنجیر تو پیوسته شوم

حلقه هم پای ببست این شده است تفسیرم

مشت گندم بنهادم به زمین بار آید

بخت بد جو بدر آمد چه بود تقصیرم

حال که پژمرده شدم همچو گلی در دل راه

می برد رام مرا نابقه ی تقدیرم

(( احسان ))

pesarahwazi_6001@yahoo.com